…osiągają niektórzy w pogoni za rozgłosem i zarobkiem. Oto kilka dni temu przeczytałem o tym, jak Monika Olejnik korzystając z nadarzającej się okazji, bez żadnego porozumienia z rodzicami przepytała po swojemu bodaj pięcioletnią córkę Romana Giertycha. Wynik przepytywanki oczywiście poszedł w świat i zaczął żyć swoim oślizgłym, medialnym życiem. Co dalej Sępy? Dla tych 100 sekund oglądalności zaczniecie wyciągać ze śmietników pieluchy dzieci znanych ludzi, żeby na siłę udowadniać, że biedne maluszki są źle karmione?

Tyle o rozgłosie. A co do zarobku, to odpalając przed chwilą Kadu zostałem przywitany taką wiadomością:

.

Najpierw się wpieniłem, bo jeśli ktoś akurat nie ma powodu nie spodziewać się wiadomości tego typu, to może dać się nabrać. Ot, ktoś nam bliski o nas myśli i korzystając z jakiegoś medialnego serwisu przesyła nam kilka przyjemnych słów. Ale po chwili przyszło mi do głowy, że w sumie nie mam się o co czepiać. Przecież wiadomość „Kocham Cię” razem z jej dalszą częścią z pewnością czeka na nas w tym serwisie. A że została nadana przez jego szmatławych właścicieli tak, by ktoś kto się akurat (jak zwykle w naszych czasach) spieszy i nie ma czasu wnikać w treść, w biegu do windy wysłał tego sms-sa? No i co z tego? Mógł jeleń uważać. Muka! Zresztą – dalsza część wyznania uczuć w serwisie jest, czeka i spamerowi nie można zarzucić łgarstwa. Przecież jak się dobrze zastanowić nad treścią, pomyśleć o podatku VAT, to jest nawet podana cena (netto/brutto) sms-a. No cóż. Z całego serca życzę ww. serwisowi plajty, a jego pazernym właścicielom serii długich i bolesnych chorób zębów i dróg odbytowych.

Jak tak dalej pójdzie, to wkrótce będziemy zmuszeni tak obwarować się antyspamowymi murami, że kontakt z nami będzie możliwy tylko dla kilku wybranych osób, którym przekażemy wymyślny sposób dotarcia do naszej skrzynki. Wrócą czasy średniowiecznych wiosek, gdy znało się tylko kilkunastu ludzi z okolicznych chat, a mieszkańcy całej reszty świata siedzieli gdzieś za 7 rzekami, 7 górami i w sumie nikt ich nigdy nie widział.
.

Kiedyś na jednej z grup dyskusyjnych dotyczącej aparatów cyfrowych, pewien młody człowiek pochwalił się zakupem nowego, pierwszego w swoim życiu aparatu (jakiegoś tam kompakta) i w przypływie radości piał, jaki to ten sprzęt jest świetny i jak wspaniałe robi zdjęcia. Został usadzony postem innego użytkownika grupy, który trafił w samo sedno. Ów inny użytkownik zapytał młodego:

1. Ile w ogóle miał w życiu w ręku aparatów cyfrowych?
2. Czy w całym swoim życiu zrobił przynajmniej kilka tysięcy zdjęć?

Ponieważ aparat, który młody tak zachwala jest patentowanym badziewiem, można domniemywać w stopniu graniczącym z pewnością, że odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi „1”, a na drugie „nie” – w takim razie dlaczego młody zabiera głos w sprawach o których kompletnie nie ma pojęcia i co gorsza, swoimi wypowiedziami wprowadza w błąd innych? Potem jakiś porządny człowiek wygoogla sobie wypowiedź zachwalającą ten beznadziejny śmieć, kupi, i tym samym wyrzuci pieniądze w błoto.

Pod powyższym podpisuję się czym tylko mogę i pod rozwagę niektórym daję. Tak, wiem, myślisz teraz czytelniku: „Mnie to nie dotyczy, moje opinie są zawsze trafne, bezstronne i wyczerpujące”.

Takiś pewien? Ja osobiście wiem, że też nie jestem święty, „ale staram się, gringo. Bardzo się staram być pasterzem…”

.

.

.

…już puka do mych drzwi. Tak, tak – czas oddać cesarzowi co cesarskie, a cały ten zbójecki proceder najlepiej ujął Martin Lechowicz:

A jeśli ktoś oddawał honorowo krew i chciałby z tego tytułu coś odliczyć, to niech spróbuje w tym chorym systemie uzyskać jakąś ulgę – ja poległem w przedbiegach, gdy zobaczyłem jakie zaświadczenia musiałbym przedłożyć…

.

I ja zrobiłem pisankę na tegoroczną Wielkanoc. A co. Zmajstrowałem ją używając przesłony f32, czasu 1/25 i 300 mm szkła. Warunki nie były zbyt sprzyjające, bo i niebo lekko zamglone i miejskie światła przeszkadzały, ale dla chcącego…

.